เที่ยวญี่ปุ่น ทัวร์ญี่ปุ่น

ฮาราคีรี วิธีการฆ่าตัวตาย

        ฮาราคีรี....พวก เรารู้จักกันว่าเป็น วิธีการฆ่าตัวตายและวิธีการประหารชีวิต ของคนญี่ปุ่นในอดีต โดยเฉพาะสมัยที่มีซามุไรมากๆ ปัจจุบันนี้การฆ่าตัวตายด้วยวิธีนี้ยังมีอยู่หรือไม่ในสังคมญี่ปุ่น
ก่อนอื่นเรามารู้จักกับคํา ๆ นี้กันก่อนว่ารากศัพท์นี้มันมาจากไหน ฮาราคีรี มาจาก

ฮาระ แปลว่า ท้อง
คิริ ที่แปลว่า ตัด รวมๆแล้วความหมายก็คือ ตัดท้อง ภาษาญี่ปุ่น มีอีกคําหนึ่งซึ่งความหมายเดียวกันคือคําว่า

เส็บพุขุ
       การประหารชีวิตและการฆ่าตัวตายด้วยวิธีนี้ เขาไม่ได้เอามีดแทงเข้าไปในท้องตัวเองเฉยๆ มันมีวิธีการที่เสียวกว่านั้นแทงท้องทางด้านซ้าย
รวบรวมพละกําลังที่มีเหลืออยู่ดึงมีดที่ปักอยู่ในท้องไปทางด้านขวา ตัดไส้ตัดพุงให้ขาด(ถ้าทําได้)
ถ้ายังไม่ตายให้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายที่อาจจะยังเหลืออยู่ดึงมีดขึ้นข้างบน
แค่นึกภาพก็เสียวแทนแล้ว แต่นี่ยังธรรมดา ถ้าย้อนไปในอดีต สมัยแรกๆที่นํา ฮาราคีรี มาเป็นวิธีการประหารชีวิต สมัยนู้น ฮาราคีรี มีถึง 3 รูปแบบ แบ่งประเภทตามลักษณะของตัวคันจิ เลขหนึ่ง เลขสิบ แล้วก็ เลขสาม คือตัดเป็นรูปตัวอักษรคันจินั่นเอง

       แค่ แทงเข้าท้องอย่างเดียวก็เสียวแล้ว นี่ต้องลากมีดจากซ้ายไปขวาให้เป็นเลขหนึ่งอีก เลขหนึ่งอาจจะพอลุ้น แต่ถ้าเป็นรูปเลขสิบกับเลขสามนี่ คงต้องแทงท้อง ปักเข้าถอนออกกันหลายเที่ยวทีเดียวกว่าจะตายสมใจ ...ซวบ! เอ้า...ซวบอีกที ยังไม่พอ ขออีกที ซวบ! ฮือ... ขนลุก

       จริงๆแล้วในการประหารชีวิตด้วยวิธีนี้ จะมีเพชรฆาตรอตัดหัวอยู่ด้านหลังเพื่อไม่ให้ทรมาน หลายคนบอกว่า มันเป็นเรื่องยากมากที่จะดึงมีดที่อยู่ในท้องขึ้นๆลงๆ เพราะมนุษย์เราคงทนพิษบาดแผลไม่ไหว ถ้าไม่ตายก่อนก็คงไม่มีกําลังเหลือพอที่จะทําเรื่องที่เหนือมนุษย์ ทําได้หรือไม่ได้...ความจริงเป็นอย่างไรไม่อาจทราบได้ แต่ถ้าเป็นจริง ก็ต้องทึ่งกับความเป็นเลือดซามุไรของคนญี่ปุ่นในอดีตจริงๆ

ในสมัยเอโดะ ก็เปลี่ยนรูปแบบเป็นแค่พิธีการอย่างเดียว คือ คนที่จะถูกประหารชีวิตจะนั่งบนเสื่อตาตามิ ข้างหน้าจะมี มีด หรือไม่ก็ พัด วางอยู่ แต่มีดนั้นก็ไม่ใช่มีดจริง เป็นมีดไม้ พอผู้ที่จะถูกประหารหยิบมีดหรือพัดขึ้นมา เพชรฆาตที่เตรียมตัวอยู่ด้านหลังก็ลงมีด ตัดหัวทันที คือ ฮาราคีรีในสมัยหลังๆเป็นเพียงแค่พิธีการเท่านั้น จริงๆแล้วก็คือการตัดหัวประหารชีวิตเหมือนบ้านเรานั่นเอง

       ปัจจุบันนี้ การฆ่าตัวตายของคนญี่ปุ่น ส่วนมากจะนิยมแขวนคอกันซะมากกว่า พูดว่านิยมคงไม่ดีเท่าไหร่คงต้องบอกว่าเป็นสถิติ เดี๋ยวนี้คนที่อยากตายจะไม่ทําอะไรที่มันหวาดเสียวเหมือนแต่ก่อน แต่...เมื่อหลายปีที่แล้วช่วงที่เศรษฐกิจญี่ปุ่นอยู่ในช่วงทรุดหนัก พนักงานที่มีอายุในหลายๆบริษัทถูกบังคับให้ลาออก....แล้วก็มีคดีที่น่าหวาด เสียวเกิดขึ้นพนักงานคนหนึ่งของบริษัทแห่งหนึ่ง ทําฮาราคีรี แทงท้องตัวเองต่อหน้าผู้จัดการ คําพูดที่พนักงานคนนั้นทิ้งเอาไว้คือ.... ผมอุทิศทั้งกายและใจเพื่อบริษัทมาตลอด ทําไมต้องทํากับผมแบบนี้

       เป็นคดีที่ดังมากในญี่ปุ่นตอนนั้น แน่นอนวิธีที่ชายคนนั้นฆ่าตัวตายก็เป็นอะไรที่คนญี่ปุ่นฟังแล้วต้องทึ่ง แต่เรื่องที่น่าสนใจมากกว่านั้นก็คือ คดีนี้ได้บอกว่า ระบบการว่าจ้างตลอดชีพ ระบบการดูแลพนักงานตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในบริษัทจนกระทั่งเกษียร และความรู้สึกของพนักงานต่อบริษัท ระบบหลายๆอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ของสังคมญี่ปุ่น ...กําลังเริ่มสั่นคลอน

ข้อควรรู้เกี่ยวกับการคบหาสมาคม

ชาวญี่ปุ่นมักจะมองชาวต่างชาติด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น

       สิ่งแรกที่ทำให้ชาวต่างชาติเกิดความรู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อเดินทาง มาประเทศญี่ปุ่น ก็คือ การถูกชาวญี่ปุ่นจ้องมอง แม้ว่าตามสถานที่ที่มีชาวต่างชาติอยู่มาก เช่น ตามเมืองใหญ่ ๆ อย่างโตเกียว โรงแรม หรือสนามบิน จะไม่พบเหตุการณ์เช่นนี้บ่อยนัก แต่ควรตระหนักไว้ว่าในสถานที่ที่อยู่ห่างไกลออกไป ยังคงมีสายตาอยากรู้อยากเห็นลอบมองอยู่
ญี่ปุ่นมีประชากรอาศัยอยู่ราว 120 ล้านคน แต่มีชาวต่างชาติอยู่ไม่ถึง 1 ล้าน 3 แสนคนหรือประมาณ 1% ในจำนวนนั้นราว 6 แสนคนเป็นชาวเกาหลีและชาวจีน ที่ตั้งหลักแหล่งอยู่ในญี่ปุ่นกับครอบครัวมาตั้งแต่ก่อนสมัยสงครามโลกครั้ง ที่ 2 และนั่นก็เป็นเหตุผลเพียงพอแล้วที่จะทำให้ชาวต่างชาติดูเด่นสะดุดตาใน ญี่ปุ่น
       มีบ่อยครั้งที่เด็กญี่ปุ่นจะส่งเสียงตะโกนใส่ชาวต่างชาติว่า " Gaijinda! " (ชาวต่างชาตินี่) แล้ว เข้ามาห้อมล้อมอย่างไม่เกรงใจพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาแปลกๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวต่างชาติที่มีเชื้อสายตะวันตกซึ่งมีรูปร่างหน้าตาแตก ต่างจากชาวญี่ปุ่น ก็จะยิ่งเป็นที่สนใจและตกเป็นเป้าสายตาอยากรู้อยากเห็น แต่ก็มักจะไม่ค่อยเข้าใกล้ คล้ายกับเด็กๆ ที่เล่นซนอยู่ตามชายหาด ที่มักจะเข้ามาจ้องมองสิ่งมีชีวิตแปลก ๆ ที่ถูกคลื่นซัดขึ้นมาอย่างสนอกสนใจ ทั้งที่ความจริงในใจก็ยังกลัว ๆ ดังนั้นหากจะเดินทางมาญี่ปุ่น ชาวต่างชาติคงต้องทำใจไว้เลยว่าตนเองจะต้องถูกจ้องมองและตกเป็นเป้าสายตาของ คนญี่ปุ่น

	ชาวญี่ปุ่นมักจะซักถามเรื่องส่วนตัวอย่างหน้าตาเฉย		ชาวญี่ปุ่นมักจะเป็นฝ่ายรอคอยให้ผู้อื่นเข้ามาพูดคุยก่อน
	ชาวญี่ปุ่นมักจะใช้สำนวนที่ทำให้คนต่างชาติเข้าใจผิด		การโค้งของชาวญี่ปุ่นมีหลากหลายความหมาย
	การเปิดกว้างในเรื่องการแสดงออกทางเพศ		ชาวญี่ปุ่นมักจะปฏิบัติตัวตามกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัด
	ศาสนาและการเมืองไม่ใช่เรื่องต้องห้าม		พื้นฐานทางวัฒนธรรมของชาวญี่ปุ่น

ชาวญี่ปุ่นมักจะซักถามเรื่องส่วนตัวอย่างหน้าตาเฉย

       หากมีชาวญี่ปุ่นเข้ามาคุยกับคุณแล้ว นั่นคงเป็นเพราะเขากำลังเรียนภาษาอังกฤษอยู่จึงได้ให้ความสนใจกับคุณ และเขาคงจะต้องถามคุณแน่ ๆ ว่า "คุณมาจากประเทศอะไร" "คุณมาทำอะไรที่ญี่ปุ่น" "คุณชอบญี่ปุ่นหรือเปล่า" "คุณชอบทานอาหารแบบไหน" "คุณทำอาชีพอะไร" "คุณมีงานอดิเรกอะไร" ฯลฯ โดยไม่ใส่ใจกับท่าทีที่งุนงงของคุณเลย เขาจะถามคำถามคุณราวกับเป็นเจ้าหน้าที่ซีไอเอ กำลังสอบสวนสายลับ ต่อจากนี้ไปไม่ว่าคุณจะย่างกรายไปที่ใด หากมีชาวญี่ปุ่นเข้ามาพูดคุยด้วยแล้วละก็ เตรียมใจไว้ได้เลยว่าคุณจะต้องถูกถามด้วยคำถามประเภทนี้อย่างแน่นอน
สาเหตุนั้นก็เนื่องมาจากการที่ชาวญี่ปุ่นไม่สันทัดภาษาอังกฤษนัก ประกอบกับการที่ชาวญี่ปุ่นไม่ค่อยมีโอกาศพบปะพูดคุยกับชาวต่างชาติ ที่ญี่ปุ่นจะเริ่มเรียนภาษาอังกฤษตั้งแต่ระดับมัธยมต้น แต่จะเน้นหนักไปทางทักษะการอ่านและการเขียนแทบจะไม่มีวิชาสนทนาเลย อีกทั้งโอกาสที่จะฝึกพูดภาษาอังกฤษก็ไม่มี เพราะรอบข้างไม่มีชาวต่างชาติ ทักษะการพูดจึงไม่พัฒนา        ดังนั้นชาวญี่ปุ่นจึงไม่รู้ว่าควรจะพูดคุยหรือคบหากับชาวต่างชาติ อย่างไร ขณะนี้โรงเรียนสอยสนทนาภาษาอังกฤษกำลังได้รับความนิยมอย่างมากในญี่ปุ่น แม้จะได้ฝึกฝนที่โรงเรียนแต่พวกเขาก็ไม่มีโอกาสได้ใช้ในสถานการณืจริง จึงเป็นเหตุให้พวกเขาต้องเข้ามาพูดคุยกับคุณซึ่งเป็นชาวต่างชาติที่เดินทาง มาญี่ปุ่น
ปัจจุบันชาวญี่ปุ่นที่เคยไปอาศัยอยู่ในต่างประเทศมีเพิ่มมากขึ้น หากมีโอกาสได้พบปะพูดคุยกับคนเหล่านี้ คุณจะตระหนักเองว่ายังมีชาวญี่ปุ่นอีกจำนวนไม่น้อยที่คุยเก่งและยังมีเรื่อง ให้สนทนากันอีกมากมาย

       หากได้มาใช้ชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่น คุณอาจได้พบกับสถานการณ์ที่ทำให้เกิดความงุนงงอยู่หลายครั้งหลายครา ตัวอย่างเช่น สมมุติว่าขณะที่กำลังจะออกไปข้างนอก แล้วบังเอิญเจอกับคนรู้จักชาวญี่ปุ่นที่อาศัยอยู่ใกล้บ้าน ในเวลาเช่นนี้ ชาวญี่ปุ่นจำนวนไม่น้อยจะทักขึ้นมาว่า Doko e iku no? (จะไปไหนเหรอ) ซึ่งอาจทำให้คุณรู้สึกไม่พอใจที่อยู่ดีๆ อีกฝ่ายก็เข้ามารุกล้ำความเป็นส่วนตัวของคุณ
ในสถานการณ์เช่นนี้คุณจะตอบกลับไปอย่างไรดี หากเป็นชาวญี่ปุ่นแล้วละก็ ถ้าไม่ต้องการบอก ก็จะตอบกลับไปว่า Chotto soko made (ว่าจะไปแถวนั้นหน่อย) แล้วอีกฝ่ายก็จะเข้าใจและไม่ถามอะไรต่อไปอีก คำถามว่า Dochira e? (จะไปไหน) นั้น พูดกันจริงๆ แล้วเป็นเพียงแค่คำทักทายเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องตอบอะไรจริงจัง หากเป็นแถบคันไซ ในสถานการณ์เดียวกันนี้มักจะทักทายกันโดยใช้สำนวนว่า Moukarimakka? (กำไรดีไหม) แล้วฝ่ายที่ถูกทักก็จะตอบกลับไปว่า Bochi-bochi (ก็เรื่อยๆ)
       เมื่อคุณเริ่มสนิทสนมกับชาวญี่ปุ่นขึ้นบ้างแล้ว เวลาที่คุณจะลากลับบ้าน ชาวญี่ปุ่นคงจะบอกกับคุณว่า ไว้มาเที่ยวอีกนะ เมื่อได้รับเชิญให้มาที่บ้านชาวญี่ปุ่นอีก หัวใจของคุณคงจะพองโตและเฝ้าคอยวันนั้นอย่างใจจดใจจ่อ
แต่ทว่า ไม่ว่าจะรอคอยสักเท่าไร ก็ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะส่งคำเชิญอย่างเป็นทางการมาสักที ซึ่งหากคุณแวะไปหาเขาอีกครั้งโดยที่ไม่ได้รับเชิญอย่างเป็นทางการ โดยอ้างว่าพอดีมาทำธุระใกล้ ๆ แถวนี้แล้วละก็ อีกฝ่ายคงทำตัวไม่ถูกเป็นแน่ นั่นก็เพราะเขาไม่คิดว่าคุณจะมาจริงๆ ตั้งแต่แรกแล้ว ควรทราบไว้เลยว่าแท้ที่จริงแล้วมันก็เป็นเพียงแค่คำที่ใช้กล่าวลาแขกผู้มา เยือนเท่านั้น หากเขาอยากจะเชิญคุณมาที่บ้านอีกครั้งจริงๆ เขาจะต้องถามถึงวันเวลาที่คุณสะดวกอย่างแน่นอน

การเปิดกว้างในเรื่องการแสดงออกทางเพศ

       ในปี ค.ศ. 1996 มีชาวญี่ปุ่นเดินทางไปท่องเที่ยวต่างประเทศเกือบ 17 ล้านคน แน่นอนว่าบนเครื่องบินที่ออกเดินทางจากญี่ปุ่นไปต่างประเทศนั้น ย่อมจะมีนิตยสารยอดนิยมของญี่ปุ่นวางบริการอยู่ ในปีดังกล่าวสายการบินจำนวนมากได้ประกาศว่าจะไม่นำนิตยสารญี่ปุ่นที่ลงภาพ เปลือยมาวางบริการบนเครื่อง ในญี่ปุ่นรูปถ่ายที่เห็นขนในที่ลับนั้นเคยถูกจัดว่าเป็นรูปลามกอนาจารและจะ ต้องถูกควบคุม แต่ในช่วงระยะหลังมานี้ อาจเป็นเพราะผู้คนเริ่มเปิดใจยอมรับกันมากขึ้นว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติ นิตยสารญี่ปุ่นจึงเริ่มแข่งขันกันนำรูปถ่ายที่เห็นขนในที่ลับมาตีพิมพ์ อีกด้านหนึ่ง การบรรยายถึงเรื่องเพศอย่างโจ๋งครึ่มก็ปรากฎให้เห็นอยู่บ่อยครั้งหน้า หนังสือการ์ตูนที่ปัจจุบันผู้ใหญ่หันมาอ่านกัน ทำให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นในหมู่ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทางด้าน การศึกษา        แม้จะอยู่ในขบวนรถไฟที่แน่นขนัดชาวญี่ปุ่นก็ยังอ่านหนังสือการ์ตูน ที่มีเนื้อหารุนแรงทางเพศกันได้อย่างหน้าตาเฉยนอกจากนี้รายการโทรทัศน์ของ ญี่ปุ่นก็ยังมีการเผยแพร่ภาพผู้หญิงเปลีอยอยู่บ่อยครั้งที่ประเทศญี่ปุ่น ในสมัยเอโดะ (ค.ศ.1603 - 1867) ภาพ ukiyo-e ได้รับความนิยมอย่างสูง ในบรรดาภาพเหล่านั้นมีภาพที่แสดงถึงกิจกรรมทางเพศระหว่างชายหญิงอย่างเปิด เผยอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งโจ๋งครึ่มกว่าภาพโป๊เปลือยสมัยนี้มากนักจึงสามารถกล่าวได้ว่าชาวญี่ปุ่น นั้นค่อนข้างจะเปิดกว้างในเรื่องการแสดงออกทางเพศมาตั้งแต่สมัยโบราณ

         ขอเปลี่ยนเรื่องสักนิด ที่ญี่ปุ่นมีบ่อน้ำพุร้อนอยู่ทั่วไปเกือบทุกที่ ที่บ่อน้ำพุร้อนจะมีอ่างสำหรับลงแช่ตัวอยู่มากมายหลายแบบ และมีธรรมเนียมที่ทุกคนจะต้องเปลือยกายลงไปแช่ในอ่าง แม้ในระยะหลังนี้จะมีจำนวนเหลืออยู่น้อยเต็มทีแล้วก็ตาม แต่ในปัจจุบันอ่างที่สามารถลงแช่ร่วมกันได้ทั้งชายและหญิงก็ยังพอมีอยู่ อาจกล่าวได้ว่าการที่ชาวญี่ปุ่นไม่ต่อต้านการแสดงออกในเรื่องเพศนั้นส่วน หนึ่งเป็นเพราะได้รับอิทธิพลมาจากขนบธรรมเนียมแต่โบราณนั่นเอง

ศาสนาและการเมืองไม่ใช่เรื่องต้องห้าม

       90 กว่าเปอร์เซ็นต์ของชาวญี่ปุ่นนั้นนับถือศาสนาพุทธ แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่รูปแบบภายนอกเท่านั้น ในชีวิตประจำวันพวกเขาไม่ได้สักการะบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างที่ชาวคาทอลิก
หรือชาวมุสลิมทำกัน นอกจากพิธีศพและการทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้แก่ญาติมิตรที่เสียชีวิตไปแล้ว พวกเขาแทบจะไม่ได้ย่างกรายไปที่วัดเลย และแม้ว่าทุกบ้านจะมีหิ้งบูชาวิญญาณบรรพบุรุษตั้งอยู่ก็ตาม แต่คนที่จะหันหน้าไปกราบไหว้ที่หิ้งนั้นมีน้อยมาก สภาพการณ์เช่นนี้ทำให้ชาวญี่ปุ่นสามารถเฉลิมฉลองเทศกาลคริสต์มาสกันได้อย่าง หน้าตาเฉยทั้งๆ ที่ตนไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องทางศาสนากับเขาเลย นอกจากนั้นคนส่วนใหญ่ยังจัดพิธีแต่งงานกันในโบสถ์คริสต์ แต่ในทางกลับกันในวันประสูติของพระพุทธเจ้า ชาวญี่ปุ่นกลับไม่ได้ทำอะไรเลย ซ้ำร้ายพวกเขาแทบจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันไหนเป็นวันประสูติของพระองค์ ในวันปีหใหม่ชาวญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะไปไหว้พระที่ศาลเจ้า แต่ถึงกระนั้นก็ตามไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะศรัทธาในลัทธิชินโตที่มีมา ตั้งแต่สมัยโบราณ พวกเขารู้สึกแค่เพียงว่าตนเองกำลังเข้าร่วมงานเทศกาลอย่างหนึ่งที่มีมา ตั้งแต่โบราณเท่านั้นเอง โดยพื้นฐานแล้วชาวญี่ปุ่นมีทัศนคติที่เปิดกว้างต่อศาสนาอื่นที่แตกต่างจากตน
       ในเรื่องการเมืองก็เช่นเดียวกันการวิพากษ์วิจารณ์นั้นสามารถทำกันได้ อย่างอิสระเสรี ถึงแม้จะวิพากษ์วิจารณ์นายกรัฐมนตรีก็จะไม่ถูกต่อว่าแต่อย่างใด หนังสือพิมพ์และนิตยสาร
นั้นมักนั้นมักจะตีพิมพ์บทความวิพากษ์วิจารณ์นักการเมืองกันอยู่เนืองๆ แต่นักการเมืองที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น ส่วนใหญ่ต่างก็เพิกเฉยไม่ได้โต้ตอบกลับไปแต่อย่างใด ที่ญี่ปุ่นนั้นจะไม่ใช้วิธีกดดันทางการเมืองเพื่อปิดกั้นเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นแต่ก็มีกรณียก เว้นเช่นกัน การวิพากษ์วิจารณ์องค์สมเด็จพระจักรพรรดินั้นไม่สามารถทำกันได้ง่ายๆ แม้ปัจจุบันองค์จักรพรรดิจะทรงไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการเมืองทรงเป็นผู้ส่ง เสริมสันติภาพและอยู่ในฐานะสัญลักษณ์ของประชาชนชาวญี่ปุ่นเท่านั้น แต่ถึงกระนั้นก็ตามพระองค์ก็ทรงอยู่ในฐานะที่ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งจะล่วงละเมิด มิได้หากกระทำการใดๆ ที่ละเมิดข้อห้ามนี้แล้ว สำนักพิมพ์ดังกล่าวก็อาจจะได้รับอันตรายจากกลุ่มผู้รักชาติหัวรุนแรงได้